...هراز چندگاهی که دلم میره اون دور دورا و تنهام میذاره عقل به سراغم میاد و هی بهم نهیب میزنه :

 _دیدی گفتم این راهی که داری میری اشتباهه!حالا دیدی که توی تاریکیا جا موندی و هیچی واست نموند!دیدی همه ش خواب و خیال بود؟!دیدی که من راست میگفتم؟!.......

ولی خیلی زود دلم یادش می افته که منو یادش رفته...بر میگرده دنبالم و منم با خودش میبره...
.......

*واقم الصلوه طرفی النهار و زلفا" من اللیل ان الحسنات یذهبن السیئات ذلک ذکری للذاکرین*

            ــ و نماز را در دو طرف روز به پا دارید و نیز در ساعت تاریکی شب

            که البته خوبی و نکو کاریهای شما زشتی و بد کاریهایتان را نابود می سازد

            این یاد آوری است برای اهل ذکر  .......

         معمولا"همه اسرارشونو به کسی میگن که رازدارشون باشه...

                   ــ اینو سکوت به من یاد داد !...

                                  ........................................

              حرفای نگفته ی دلم خیلی زیاد شدن ...

              حرفایی که بی صدا میان و ساکت و آروم میرن یه گوشه ی قلبم میشینن

              حرفایی که حتی واسه خودمم نمیگمشون...

               و تو میدونیشون...بدون اینکه چیزی برات تعریف کنم  !

                  ...............................................

               شاید یکی از همین روزا همشونو بهش گفتم...

                عجب لاف بزرگی زدم ! نه ؟!!.......

...چشامو که باز کردم زیر سایه ی یه درخت بودم ...یه درخت پای یه گودال عجیب...پر از آب...زلال زلال........اصلا"دلم نمیخواست از اونجا برم...همونجا نشستم و تا تونستم هوای اونجارو نفس کشیدم...نفس کشیدم...نفس کشیدم...نفس کشیدم!......

توی گودالو که نیگا کردم چشمم افتاد به خودم...خیلی وقت بود که اینجوری ندیده بودمش...شاید دلم واسش تنگ شده بود!..آخه همین جوری نشستم ونیگاش کردم و بهش خندیدم...اونم نشست...نگام کرد... و بهم خندید!..

...نمیدونم چقدر بهش زل زدم و تماشاش کردم که عکس تو رو بالای سرم ندیدم...درست بالای تصویر خودم...توی آب!

...با نفسای تازه راه افتادم...دوباره باهام بودی...پا به پای من.......

الله اکبر...الله اکبر!......

...تکرار این کلمات چقدر برام شیرینه!..چقدر دوست دارم که هی زیر لب بگم : خدا بزرگتر از آنست... ــ خدا بزرگتر از آنست!......انگار هیچ وقت این کلمات برام کهنه نمیشن...هیچ وقت از گفتنشون خسته نمیشم!..اصلا"انگار هیچ وقت برام تکراری نمیشن...و همیشه بهم یاد آوری میکنن که تو خیلی بزرگی...خیلی بزرگ!..بزرگتر از هر چیز و هر کسی که بشه فکرشو کرد...اونقدر بزرگی که همیشه دوست دارم کنارم باشی...همیشه دوست دارم هر کاری رو با اسم تو شروع کنم...همیشه دلم میخواد اول همه ی کارام بگم : بسم الله الرحمن الرحیم!..آخه یادم میاره که با همه ی بزرگیت خیلی بخشنده ای...خیلی مهربونی...بهترینا رو واسم میخوای...و بهترینها رو بهم می بخشی!..

همیشه دلم می خواد فقط و فقط از تو کمک بگیرم...آخه می دونم اونقدر مهربونی که کمکم می کنی...اونقدر مهربون که هیچ وقت منو توی ظلمت تنهام نمیذاری...اصلا" خود نوری!..

...چقدر کلمه ی سبحان الله رو دوست دارم!..چقدر دوست دارم تکرارش کنم...چقدر بهم آرامش میده...با تکرار کردنش یادم میاد که تو از همه ی زشتیا منزهی...آخه چطور میتونم با اینکه چندین بار توی روز این کلمه رو تکرار میکنم و بهش معتقدم ، بازم قبول کنم که ممکنه تو بین بنده هات تبعیض گذاشته باشی؟.. چطور می تونم حتی تصور کنم که زشتیایی که توی دنیاس ممکنه به خاطر تو باشه؟..تویی که می دونم تنها زیبایی و پاکی محضی...خدایی که هیچ همتایی نداره...ولی من .......

                                        باز روشن می شود زود .

تنها فراموش مکن

              این حقیقتی است :

                                 بارانی باید تا که رنگین کمانی بر آید ،

                                 و لیمو هایی ترش تا شربتی گوارا فراهم آید ،

                                 و گاه روزهایی در زحمت تا .......

همه ی عمرش در انتظار گذشت...در انتظار اومدن فرشته ش... ولی اون هیچ وقت نیومد...دیگه خسته شده بود...از همه چی : از آسمون ، از فرشته ، از خدا...سرشو آورد پائین و تا تونست به همه شون بد و بیرا گفت...آخه نمی دونست تقصیر هیچ کدومشون نبوده که فرشته ش نیومده!..

شاید اگه به جای خیره شدن به آسمون یه کم به زمین نگاه میکرد می فهمید...می فهمید که بقیه ی فرشته ها هم مثل خودش به آسمون خیره شدن و منتظرن!..کاش میفهمید...کاش می فهمید و دست به کار می شد...اونوقت حتما"خیلیا که مثل خودش بودن فرشته شونو پیدا می کردن... و یه روزی هم نوبت به خودش میرسید!......

                            نه در آنچه که بدان می نگری!

                                                  ــ آندره ژید ــ

 ...

زندگی یعنی چکیدن ، همچو شمع از گرمی عشق

                                                         زندگی یعنی لطافت ، گم شدن در نرمی عشق

زندگی یعنی دویدن بی امان در وادی عشق

                                                              رفتن و آخر رسیدن بر در آبادی عشق

می توان هر لحظه هر جا عاشق و دلداده بودن

                                                               پر غرور چون آبشاران بودن اما ساده بودن

می شود اندوه شب را از نگاه صبح فهمید

                                                              یا به وقت ریزش اشک شادی بگذشته را دید

می توان در گریه ی ابر با خیال غنچه خوش بود

                                                               زایش آینده را در هر خزانی دید و آسود... .

 چقدر خوبه که هنوز خورشید هست...و هنوز ابرا بالای سرم هستن!

ــ و چقدر خوبه که من بازم هر وقت بارون اومد میتونم  برم زیر قطره های جادوییش ... وقدم بزنم ... و دعا کنم.......

     ــ چرا توقف کنم ، چرا؟

       پرنده ها به جستجوی جانب آبی رفته اند

       افق عمودی است

       افق عمودی است و حرکت فواره وار

      ودر حدود بینش

      سیاره های نورانی می چرخند

      زمین در ارتفاع به تکرار می رسد

     ...تنها صداست

      صدا که جذب ذره های زمان خواهد شد

     ــ  چرا توقف کنم؟

     ...نهایت تمامی نیروها پیوستن است،

      پیوستن به اصل روشن خورشید

      وریختن به شعور نور

      طبیعی است

      که آسیابهای بادی می پوسند

     ــ چرا توقف کنم؟

      صدا،صدا،تنها صدا

      صدای خواهش شفاف آب به جاری شدن

      صدای ریزش نور ستاره بر جدار مادگی خاک

      صدای انعقاد نطفه ی معنی

      و بسط ذهن مشترک عشق

    ــ صدا،صدا، صدا، تنها صداست که می ماند... .

                                           تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز.

   .......

تو هیچی نگفتی...فقط با همون آرامش همیشگیت همینطور وایسادی و بهم لبخند زدی و نگام کردی....... 

... چقدر توی این سکوتت حرف داشتی...اینقدر از خودم شرمنده شدم که نگو...چرا من اینقدر فراموشکارم و همیشه همه چی خیلی زود یادم میره؟آخه چرا؟.......

ازت میخوام منو ببخشی ، هر چند که می دونم  می بخشی ، آخه خودت خواستی که من اینقدر فراموشکار باشم ... تو خیلی مهربونی ، خیلی زیاد.......

پس حالا یه چیز جدید ازت میخوام!...ازت میخوام بهم قدرت بدی تا بتونم تا آخر راهم برم و به عهدم وفا کنم.کمکم کن تا برسم به وصل یار...

ــاحساس جدیدی تو دلم شکل گرفت،نفهمیدم چی بود،ولی انگار باید می رفتم،باید می رفتم دنبال یه چیزی،یه چیز جدید،یه چیزی که مطمعنم از زندگی با ارزشتر بود...از کوله پشتیم یه گلدون در اوردم و جوونه م رو گذاشتم توش.دوباره راه افتادم،ولی این بار فقط من و تو نبودیم که می رفتیم،جوونه هم باهامون بود.........